Pożar lasów na Roztoczu wybuchł 5 kwietnia 2026 roku i w ciągu kilku godzin objął swoją powierzchnią obszar trzech powiatów. W zasięgu trawiącego korony drzew ognia jest Puszcza Solska – największy na Lubelszczyźnie kompleks leśny. Pożar rozprzestrzenia się z zawrotną prędkością, a panująca susza tylko pogarsza dramatyczną sytuację. Zagrożenie pożarowe osiągnęło najwyższy stopień, ponadto jest jedna ofiara śmiertelna.
Ostatnie miesiące rozpieszczały słoneczną pogodą, jednak brak opadów ma swoją mroczną stronę. Spadek wilgotności ściółki uwrażliwia ekosystem suchego lasu na każdą iskrę, która może przerodzić się w trudny do opanowania i rozprzestrzeniający się ogień. Obecny pożar lasów na Roztoczu to ostrzeżenie dla całej Polski.
Skala pożaru lasów na Roztoczu
Pożar lasów na Roztoczu wybuchł 5 kwietnia 2026 roku około godziny 15:00 w rejonie Gminy Łukowa. Ogień rozprzestrzenił się bardzo szybko, zajmując przestrzeń trzech powiatów: rozpoczynając się w powiecie biłgorajskim, aż po powiaty zamojski i tomaszowski. Łączna powierzchnia trawiona ogniem to około 150 ha.
Aktualnie z żywiołem walczy około 300 strażaków i 70 pojazdów gaśniczych wraz z cysternami dowożącymi wodę. Kluczowym w akcji ratowniczej są cztery śmigłowce gaśnicze Lasów Państwowych. W czasie akcji gaśniczej tragicznie rozbił się jeden z samolotów. Na miejscu zginęła jedna osoba.
„Jestem w stałym kontakcie ze służbami. Apeluję o omijanie tamtych rejonów i ułatwienie przejazdu wozom strażackim! Zamknięta dla ruchu jest droga wojewódzka 849 na wysokości miejscowości Kozaki. Skrajna susza sprawia, że ogień rozprzestrzenia się bardzo szybko, a pożar wciąż nie jest opanowany. Strażacy robią wszystko, co w ich mocy, by powstrzymać żywioł” – apeluje dla Polsat News starosta Andrzej Szarlip.
Mieszkańcy terenów między Józefowem a Łukową apelowani są zachowanie szczególnej ostrożności oraz niepodchodzenie w pobliże pożaru. Część dróg może być nieprzejezdna.
Pożar w koronach drzew i susza – dramatyczna sytuacja na Roztoczu
Rozprzestrzeniający się ogień na Roztoczu w obszarze Puszczy Solskiej jest szczególnie niebezpieczny z dwóch powodów. Pierwszym jest długotrwała susza regionu, która znacznie osłabiła kondycję lasu i zwiększyła podatność roślin na zapłon. Kolejnym zagrożeniem jest tzw. pożar koron drzew na terenie Nadleśnictwa Józefów.
Kluczową przyczyną zagrożenia jest długotrwała susza obejmująca Puszczę Solską. Region ten zmaga się z brakiem opadów od prawie dwóch miesięcy. Taki okres suszy obniża wilgotność ściółki do 10-12%, która w takich warunkach zapala się od najmniejszej iskry. Ponadto dominujące w drzewostanie bory sosnowe, są wyjątkowo podatne na działanie temperatury. Żywica działa jak naturalna podpałka, a igły wysychając szybciej niż liście, stają się idealnym materiałem opałowym. Pomimo że Puszcza Solska stanowi tereny podmokłe, to suche torfowisko stanowi najtrudniejszy materiał do gaszenia. Torf jest w stanie płonąć przez tygodnie, niszcząc systemy korzeniowe i powodując zapadanie drzew.
Ponadto aktualny pożar obejmuje korony drzew tzw. pożar wierzchołkowy. Jest on szczególnie trudny do ugaszenia ze względu na szybkość przemieszczania się – szacuje się, że aktualnie ogień „pędzi” kilkadziesiąt metrów na minutę. W takiej sytuacji jedynym ratunkiem jest gaszenie lasu z góry, używając helikopterów. Próby zwalczania ognia z ziemi, jest praktycznie niemożliwe. Strażacy skupiają się na tworzeniu pasów przeciwpożarowych oraz izolowaniu ognia.
Puszcza Solska – ostoja na Roztoczu
Ostoja Puszcza Solska obejmuje łączną powierzchnię 78 840 ha. W jej skład wchodzą liczne obszary chronione takie jak: rezerwaty przyrody, parki krajobrazowe oraz obszary Natura 2000 w postaci obszaru specjalnej ochrony ptaków oraz specjalny obszar ochrony siedlisk.
Puszcza Solska to największy kompleks leśny na Lubelszczyźnie. Rozciąga się od Roztocza Wschodniego po Lasy Janowskie. Większość powierzchni zajmują lasy o średniej wieku 60 lat, z fragmentami lasów wiekowych, rosnących nawet od 150-200 lat. Gatunkiem dominującym jest sosna, tworząca bory pod każdą postacią (od boru suchego, po bagienny). Mokradła stanowią zaledwie 1% powierzchni ostoi.
Ostoja Puszcza Solska jest domem dla chronionych gatunków ptaków takich jak: puchacz, głuszec, bocian czarny oraz derkacz i wiele innych. Ponadto na tym obszarze stwierdzono 18 gatunków zwierząt zawartych w Załączniku II Dyrektywy Siedliskowej. Do gatunków szczególnie chronionych należą: kumak nizinny, traszka grzebieniasta, wilk, ryś oraz nietoperze. Ostoja jest jednym z najważniejszych siedlisk dla gniewosza plamistego.
W obliczu aktualnego zagrożenia destrukcji ulegają nie tylko cenne i różnorodne bory sosnowe, ale również zagrożone gatunki zwierząt. Rozprzestrzeniający się ogień objął już 150 ha ostoi bioróżnorodności na Roztoczu. Akacja gaszenia pożaru może jednak potrwać od kilku dni, do tygodni, wyrządzając trwałe szkody dla natury.
Źródła:
