12 czerwca 2026 r. opublikowano rozporządzenie, które znacząco poszerza katalog obszarów dopuszczonych do poszukiwania i rozpoznawania miejsc podziemnego składowania CO₂. To ważny krok w budowaniu ram prawnych dla technologii CCS – kluczowej dla dekarbonizacji przemysłu energochłonnego. Nowe regulacje nie oznaczają jeszcze zgody na składowanie CO₂, ale otwierają proces szczegółowych badań i analiz bezpieczeństwa.
Polska rozszerza obszary dla podziemnego składowania CO₂
12 czerwca 2026 r. w Dzienniku Ustaw ukazało się rozporządzenie zmieniające przepisy dotyczące lokalizowania kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla. To odpowiedź na rosnące zainteresowanie technologią wychwytu i składowania CO₂ (CCS) oraz potrzebę zwiększenia liczby potencjalnych lokalizacji.
Dotychczas możliwość prowadzenia takich działań istniała tylko w jednym miejscu – pod dnem Morza Bałtyckiego. Nowe przepisy wyznaczają 18 dodatkowych obszarów na lądzie i morzu, w tym w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej. Obejmują one głębokie struktury geologiczne położone poniżej 900 m p.p.t., takie jak złoża węglowodorów czy solankowe poziomy wodonośne.
Co zmienia rozporządzenie?
Najważniejsze elementy nowych regulacji:
- Wyznaczenie nowych obszarów, na których można prowadzić poszukiwania i rozpoznawanie miejsc podziemnego składowania CO₂.
- Obowiązek uzyskania decyzji Ministra Klimatu i Środowiska zatwierdzającej projekt robót geologicznych dla każdej potencjalnej lokalizacji.
- Brak automatycznej zgody na składowanie CO₂ – rozpoznanie to dopiero pierwszy etap, po którym konieczne będą kolejne procedury i oceny bezpieczeństwa.
- Wzmocnienie ram prawnych dla technologii CCS, kluczowej dla ograniczania emisji w sektorach trudnych do dekarbonizacji.
Wytypowane obszary zostały wskazane na podstawie analiz geologicznych, hydrogeologicznych, geofizycznych i środowiskowych. Struktury spełniają kryteria bezpieczeństwa i zapewniają warunki do potencjalnie trwałego i szczelnego składowania CO₂.
Wieloetapowy proces i liczne wymagania
Nowe przepisy nie przesądzają o budowie składowisk. Otwierają jedynie możliwość prowadzenia badań, które mają odpowiedzieć na pytanie, czy dana struktura geologiczna nadaje się do bezpiecznego składowania CO₂.
Aby uzyskać koncesję na podziemne składowanie, konieczne będzie m.in.:
- przygotowanie i zatwierdzenie projektu robót geologicznych,
- sporządzenie dokumentacji hydrogeologicznej i geologiczno‑inżynierskiej,
- uzyskanie decyzji środowiskowej,
- opracowanie planu zagospodarowania składowiska.
W przypadku prac na obszarach morskich – zwłaszcza z użyciem głębokich odwiertów lub pilotażowego zatłaczania CO₂ – decyzja środowiskowa będzie obowiązkowa już na etapie poszukiwań.
Dokumentacje zatwierdzane przez ministra obejmą szczegółowe analizy ryzyka, ocenę wpływu na środowisko oraz bezpieczeństwo inwestycji na każdym etapie – od budowy po likwidację.
CCS jako narzędzie dekarbonizacji przemysłu
Regulacje wpisują się w strategię transformacji energetyczno‑klimatycznej. Technologia CCS jest szczególnie istotna dla sektorów, w których emisje mają charakter procesowy i trudno je ograniczyć innymi metodami. Dotyczy to m.in.:
- przemysłu cementowego,
- wapienniczego,
- stalowego,
- miedziowego,
- petrochemicznego i chemicznego.
Rząd postrzega CCS jako uzupełnienie działań na rzecz redukcji emisji, a nie konkurencję dla OZE w elektroenergetyce.
Długoterminowa odpowiedzialność i monitoring
Podziemne składowiska CO₂ wymagają co najmniej 20 lat monitoringu prowadzonego przez przedsiębiorcę, a następnie – po spełnieniu warunków stabilności – odpowiedzialność przejmuje Krajowy Administrator Podziemnych Składowisk CO₂, który prowadzi nadzór przez kolejne minimum 30 lat.
Przedsiębiorca musi również ustanowić zabezpieczenie finansowe na pokrycie kosztów eksploatacji i likwidacji składowiska.
