Renifery ciągnące sanie Świętego Mikołaja są nieodłączną wizją, gdy myślimy o Świętach. To dzięki nim dzieci na całym świecie mogą dostać prezenty w tą magiczną noc. Pomimo że w naturze latać nie potrafią, skrywają wiele nadzwyczajnych cech, które roztaczają aurę tajemniczości wokół tych kopytnych.
Renifer reniferowi nie równy
Zwierzęta te należą do rodziny jeleniowatych. Obecnie wyróżniamy aż 14 podgatunków tych kopytnych. Zamieszkują one surowe tereny lasotundry i arktycznej tundry Eurazji i Ameryki Północnej. Czy wiedziałeś, że w zależności od miejsca, w którym żyją, nazywają się w różny sposób? Renifery w Europie to reny, natomiast te z Ameryki nazywane są karibu – jeśli są osobnikami dzikimi, z drugiej strony te udomowione to renifery.
Różnią się nie tylko nazwą, ale i rozmiarami. Podgatunki żyjące bardziej na północy są mniejsze, niż ich południowi krewniacy. Ich masa może wahać się od 55 kg do 318 kg, a długość ciała między 150 cm, a 230 cm. Wysokość w kłębie obu płci to maksymalnie 120 cm. Ponadto występuje u nich wyraźny dymorfizm płciowy – samce są nieraz dwukrotnie większe od samic!
Renifery mają gęstą sierść z charakterystyczną długą grzywą na szyi, która bardzo skutecznie chroni je przed mrozem. Kolorem mogą różnić się znacząco od siebie w zależności od podgatunku, miejsca występowania, pory roku, czy płci. Można zaobserwować renifery w barwie od ciemnobrązowej – gatunki leśne, po niemal białą u tych występujących na Grenlandii.
Niesamowite przystosowania do surowego klimatu
Wiele podgatunków reniferów żyje w ekstremalnie zimnych regionach Ziemi. Musiały, więc wykształcić szereg cech umożliwiających im przeżycie w trudnych warunkach.
Jak już zostało wspomniane wyżej, posiadają one niezwykle gęstą sierść, która zapewnia idealną termoregulację. Czy wiedziałeś, że włosy reniferów są puste w środku? Sprawia to, że na pozór masywna okrywa, jest lekka oraz pomaga utrzymać ciepło blisko ciała. Co więcej, umożliwia to im sprawne pływanie, gdyż zwiększa wyporność zwierzęcia.
Kolejnym niesamowitym przystosowaniem jest fakt, że ubarwienie oczu reniferów zmienia się w ciągu roku. Zimą ich tęczówki są koloru niebieskiego, natomiast latem stają się bursztynowe. Najprawdopodobniej umożliwia im to obserwację w czasie nocy polarnej.
Kopyta tych jeleniowatych są duże i wklęsłe, co sprawia, że wędrówka w głębokim śniegu, czy grząskim podłożu tundry nie jest im straszna. Jest to niezwykle ważne do pokonywania ogromnych odległości – najdłuższych dystansów wśród lądowych ssaków! Renifery rocznie przemierzają ponad 5000 kilometrów, najintensywniej wiosną oraz jesienią. Wędrują dużymi grupami liczącymi nawet do dziesiątek tysięcy osobników.
Czy Rudolf był kobietą?
Renifery są jedynymi przedstawicielami rodziny jeleniowatych, które posiadają poroże u obu płci. U samców jednak jest ono znacznie bardziej okazałe, niż u samic, czy młodych. Ważnym faktem jest okres jego zrzucania, który u byków przypada na grudzień, natomiast u krów może utrzymać się nawet do wiosny. Spotkanie, więc samca renifera z porożem w Wigilijną noc jest rzeczą dość niespotykaną. Czy więc cały zaprzęg Świętego Mikołaja był złożony z samic?
Renifery to niesamowite zwierzęta żyjące na bardzo odległym końcu świata. Powinniśmy mówić o nich więcej oraz chronić te zagrożone wyginięciem kopytne. W ciągu 20 lat ich populacja zmalała, aż o 40%. Głównymi powodami są polowania (na mięso, futro, czy rogi), zmiany krajobrazu np. pod budowę dróg oraz gwałtowne ocieplenie klimatu.
